|

Se
me
nubla
el
pensamiento,
de
tanto
pensar
en
ti;
es
tan
fuerte
tu
recuerdo,
que
me
llega
a
destruir.

Anhelo
que
llegue
el
día,
que
permitas
a
tu
corazón;
convertirse
en
mi
poesía,
que
aflore
en
ti
la
ilusión...

Quiero
que
me
entregues
todo
lo
más
feroz,
lo
más
tierno;
bríndame
aunque
sólo
sea,
tu
crueldad
y
tu
silencio...

Silencio
que
me
asesina,
y
me
lleva
a
despertar;
de
este
sueño
que
me
anida,
y
me
ata
a
la
verdad...

Mi
cuerpo
se
consume
cada
día
y
es
más
fuerte
esta
pasión;
mi
sed
de
ti
es
agonía,
porque
no
tengo
tu
amor.

Ven
y
consume
este
fuego,
que
para
ti
he
reservado;
ven
a
calmar
esta
hoguera,
que
sólo
tú
has
apagado.

Fúndeme
entre
tus
brazos,
cual
cristal,
tan
delicado;
pues
soy
frágil
ante
ti
y
contigo
me
he
obsesionado...

Quiero
escapar
de
este
encierro,
sin
temer
a
la
verdad;
necesito
salir
de
la
duda;
si
esto
es
sueño
o
realidad...

~~Mÿçh꣣ë~~
©Derechos Reservados


|